ตามตำนานเล่าว่า มีฤาษีตนหนึ่งอาศัยอยู่ในถ้ำและวันหนึ่งฤาษี  ตนนั้นได้เดินทางออกหาสมุนไพร เพื่อนำมาผสมเป็นยารักษาโรค  ณ  ถ้ำฤาษีสม  ปัจจุบันอยู่ในตำบลคลองเส  อำเภอถ้ำพรรณรา  จังหวัดนครศรีธรรมราช    ฤาษีได้ออกไปหาเครื่องยาสมุนไพรตามสถานที่ต่างๆ และได้ยาครบตามจำนวนที่ทุ่งลาดในตำบลฉวาง ขณะนี้  และได้หาบด้วยชะ (ตะกร้า) และไม้คานหาบมาด้วยความเหน็ดเหนื่อยถึงทุ่งกว้างแห่งหนึ่ง ฤาษีก็ได้เดินโซเซ  จึงได้ชื่อว่าทุ่งเซ หรือทุ่งเส ในปัจจุบัน และฤาษีก็ได้เดินเลียบทุ่งไปพบต้นไทรใหญ่ต้นหนึ่ง ฤาษีได้หยุดพัก จึงได้ตั้งชื่อที่นั่นว่า บ้านไทรเลียบ เมื่อหายเหนื่อยก็หาบเครื่องยาสมุนไพรเดินต่อไป พอไปถึง คลองหราด (อยู่ในพื้นที่ตำบลไม้เรียงในปัจจุบัน)  ฤาษีตนนั้นได้หราด(ลื่น)  และมานั่งแยะ(ก้นกระแทกพื้น) ในปัจจุบันเรียกว่านาแยะ  (อยู่ในพื้นที่ตำบลคลองเสในปัจจุบัน)  เครื่องยากับชะหาบของฤาษีกระเด็นกระจัดกระจายไปทั่ว ลูกจิกได้กระเด็นไปตกที่นาจิก(อยู่ในพื้นที่ หมู่ที่ 4 ตำบลนากะชะในปัจจุบัน)  ลูกยางได้กระเด็นไปตกที่นายาง(อยู่ในพื้นที่ตำบลคลองเสในปัจจุบัน)   ลูกขี้เหล็กได้ไปตกที่หนองเหล็ก ปัจจุบันมีชื่อว่าบ้านนาหนองเหล็ก (อยู่ในพื้นที่ตำบลคลองเสในปัจจุบัน)  ลูกเฟืองได้กระเด็นไปตกวัดมะเฟือง (อยู่ในพื้นที่ หมู่ที่ 7 ตำบลนากะชะในปัจจุบัน)  ลูกสมอได้กระเด็นไปตกที่บ้านโคกสมอ (อยู่ในพื้นที่ หมู่ที่ 7 ตำบลนากะชะในปัจจุบัน)  แสกหาบของฤาษีได้กระเด็นไปตกที่ปากคลองแสก ปัจจุบันมีชื่อว่าบ้านปากแสก (อยู่ในพื้นที่ หมู่ที่ 3 ตำบลนากะชะในปัจจุบัน)  ส่วนชะหาบได้กระเด็นมาตกที่ทุ่งนากว้าง ปัจจุบันชื่อว่าทุ่งเส(อยู่ในพื้นที่ หมู่ที่ 6 ตำบลนากะชะในปัจจุบัน)   ฤาษีโมโหเพราะเหลือแต่ไม้คานหาบ ได้ถือคานหาบเป็นไม้เท้าเดินโซซัดโซเซต่อไปและได้ไปสูญหายที่เขาศูนย์ ปัจจุบันเรียกว่า ภูเขาศูนย์

          ต่อมาเมื่อมีการแบ่งการปกครองและตั้งชื่อตำบล ผู้ที่ปกครองในสมัยนั้น นึกถึงประวัติความเป็นมาว่าในพื้นที่ดังกล่าว  มีการทำนา ประกอบกับชะหาบเครื่องสมุนไพร   ของฤาษีได้กระเด็นมาตกที่ทุ่งนากว้าง   (ทุ่งเส) จึงได้ตั้งชื่อตำบลว่าตำบลนากะชะ